باد ما را خواهد برد

در شب کوچک من افسوس 
باد با برگ درختان میعادی دارد 
در شب کوچک من دلهره ویرانیست
گوش کن 
وزش ظلمت را میشنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی می نگرم 
من به نومیدی خود معتادم 
گوش کن 
وزش ظلمت را میشنوی ؟
در شب اکنون چیزی می گذرد
ماه سرخست و مشوش 
 و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است 
 ابرها همچون انبوه عزاداران
لحظه باریدن را گویی منتظرند
لحظه ای 
و پس از آن هیچ . 
پشت این پنجره شب دارد می لرزد 
و زمین دارد 
باز میماند از چرخش 
پشت این پنجره یک نا معلوم 
نگران من و توست
ای سراپایت سبز 
دستهایت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق من بگذار 
و لبانت را چون حسی گرم از هستی 
به نوازش های لبهای عاشق من بسپار 
باد ما را خواهد برد 
باد ما را خواهد برد 

اگه دوستش داشته باشی و عاشقش باشی ، ازت فرار می کنه ، اگه قربون صدقش بری میگه حالم به هم خورد ...

لبخندش مال من نیست ، نگاهش منو جستجو نمی کنه ، صداش را هم از من دریغ میکنه چه برسه به دستای کوچولوش اخه " این برای هر دوتامون بهتره " یا " من چون برات احترام قائلم این جوری باهان برخورد میکنم"

میخوای منو بکشی ؟ بکش دیگه چرا لفتش میدی ؟ 

فقط خدا می دونه من چی میکشم ...

ولی دور و برم آدم هایی را میبینم که با دروغ و تزویر و ریا به هر چی و هر کی که            می خواهند  میرسند بدون اینکه حتی یه شب بخواهند به طرفشون فکر کنن و یا نگران چیزی باشن 

چرا دنیا این جوریه ؟ چرا من باید صادق هدایت باشم تو بوف کور ؟؟؟بوف کور ...

یادم رفته بود که : در زندگی زخم هایی است که مثل خوره روح را آهسته در انزوا       می خورد و می تراشد ...

دوستت دارم ...

شبی که من و نازی با هم مردیم

نازی : پنجره راببند و بیا تابا هم بمیریم عزیزم 
من : نازی بیا 
نازی :‌ می خوای بگی تو عمق شب یه سگ سیاه هست 
که فکر می کنه و راز رنگ گل ها رو می دونه ؟
من: نه می خوام برات قسم بخورم که او پرندگان سفید سروده ی یه آدمند
نگاه کن 
نازی : یه سایه نشسته تو ساحل 
 من : منتظر ابلاغه تا آدما را به یه سرود دستجمعی دعوت کنه
نازی : غول انتزاع است. آره ؟
من : نه دیگه ! پیامبر سنگی آوازه ! نیگاش کن 
نازی : زنش می گفت ذله شدیم از دست درختا 
 راه می رن و شاخ و برگشونو می خوان 
من : خب حق دارند البته اون هم به اونا حق داره 
 نازی : خوب بخره مگه تابوت قیمتش چنده ؟
من : بوشو چیکار کنه پیرمرد ؟
 باید که بوی تازه چوب بده یا نه ؟
نازی : دیوونه ست؟.
من : شده ‚ می گن تو جشن تولدش دیوونه شده 
نازی : نازی !! چه حوصله ای دارند مردم 
 من : کپرش سوخت و مهماناش پاپتی پا به فرار گذاشتند 
نازی : خوشا به حالش که ستاره ها را داره 
 من : رفته دادگاه و شکایت کرده که همه ستاره را دزدیدند
نازی : اینو تو یکی از مجلات خوندی 
 عاشقه؟
من : عاشق یه پیرزنه که عقیده داره دو دوتا پنش تا می شه 
نازی : واه 
من سه تاشو شنیدم ! فامیلشه ؟
من : نه 
یه سنگه که لم داده و ظاهرا گریه می کنه 
نازی : ایشاالله پا به پای هم پیر بشین خوردو خورک چیکار می کنن 
 من : سرما می خورن 
 مادرش کتابا را می ریزه تو یه پاتیل بزرگ و شام راه می اندازه 
 نازی : مادرش سایه یه درخته ؟
 من : نه یه آدمه که همیشه می گه : تو هم برو ... تو هم برو 
من : شنیدی ؟
 نازی : آره صدای باده !‌داره ما را ادادمه می ده پنجره رو ببند 
 و از سگ هایی برام بگو که سیاهند 
 و در عمق شب ها فکر میکنند و راز رنگ گل ها را می دانند 
من : آه نرگس طلاییم بغلم کن که آسمون دیوونه است 
آه نرگس طلاییم بغلم کن که زمین هم ...
و این چنین شد که 
پنجره را بستیم و در آن شب تابستانی من و نازی با هم مردیم 
 و باد حتی آه نرگس طلایی ما را 
 با خود به هیچ کجا نبرد 
  

http://www.4shared.com/document/UNQk5Wck/GreenCalendar-ForWeb2.html

فکر کردین که چی ؟

من بُزم ؟

نه به خدا به این سادگی ها هم که فکر می کنی نیست هر کسی برای خودش یه دل خوشی داره . یکی مینویسه ، یکی می خونه ، یکی مینوازه ، یکی هم مثل من احمق می شینه برای گروه مسخره رد پا وبلاگ و وب سایت میسازه تا بعد از 3 ، 4 ماه زحمت کشیدن و شب ها نخوابیدن و دستورات آقای x  و y را اجرا کردن و وبلاگ را علارغم میل خودت به میل اونا ساختن ؛ اونوقت برگردن توی جشن ثبت رسمی گروه یه وب سایت نیمه سوراخ و نیمه ساخته را به جای زحماتت معرفی کنند .

جالبه نه ؟

خودتو بزار جای من ، چند ماه بشینی یه خونه با عشق و علاقه بسازی و هر در و پنجره ای را به ساز یه نفر بسازی بعدش بیان بلدوزر بذارن زیرش بگن ما یه خونه ساختیم این دیگه به درد ما نمی خوره .

یارو می خواست برا خودش گروه بزنه به نام خودش ، کجا بهتر از دانشگاه و به نام دانشگاه ؟؟؟ بعد هم تو اساس نامه قید کنه که موسسین گروه حتی بعد از فارغ شدن از تحصیلی سر جاشون می مونن ، این که نشد گروه دانشگاه شد گروه خصوصی بخدا من بُزم . بعد از آدم توقع دارند که به حرفشون هم گوش بدی ، اگه هم ندی طبق بند فلان و تبصره فلان از گروه میندازنت بیرون .

خدایا به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را ؟

Sohrab Sepehri (Persian: سهراب سپهری ) (October 7, 1928 - April 21 , 1980) was a notable modernPersian poet and a painter.

He was born in Kashan in Isfahan province. He is considered one of the five most famous modern Persian (Iranian) poets who have practised "New Poetry" (a kind of poetry that often has neithermeter nor rhyme). Other practitioners of this form were Nima Youshij, Ahmad Shamlou, Mehdi Akhavan-Sales, and Forough Farrokhzad, all of whom are now dead.

Sohrab Sepehri was also one of Iran's foremost modernist painters.

Sepehri died in Pars hospital in Tehran of leukemia. His poetry is full of humanity and concern for human values. He loved nature and refers to it frequently. The poetry of Sohrab Sepehri bears great resemblance to that of E.E. Cummings.

Well-versed in Buddhism, mysticism and Western traditions, he mingled the Western concepts with Eastern ones, thereby creating a kind of poetry unsurpassed in the history of Persian literature. To him, new forms were new means to express his thoughts and feelings.

His poetry has been translated into many languages including French, English, Spanish, Italian,Swedish and Russian.

Poetry

MORNING GLORY
Translated by Ismail Salami
Past the border of my dream
The shadow of a morning glory
Had darkened all these ruins
What intrepid wind
Transported the morning glory seed to the land of my Nod?

Beyond glass gates of dream
In the bottomless marsh of mirrors
Wherever I had taken a piece of myself
A morning glory had sprouted
Forever pouring into the void of my soul
And in the sound of its blossoming
I was forever dying in myself

The veranda roof caves in
And the morning glory twines about all columns
What intrepid wind
Transports this morning glory seed to the land of my Nod?

The morning glory germinates
Its stem rising out of my transparent sleep
I was in a dream
Flood of wakefulness overflowed.
To the view of my dream ruins I opened eyes:
The morning glory had twined all about my life.
I was flowing in its veins
It rooted in me
It was all of me
What intrepid wind
Transported this morning glory seed to the land of my Nod?

NEAR A DISTANT REALM

There was a woman at the door
Standing with a body as ever
I approached her:
Her image flooded my eyes.
Speech turned into wings of passion and knowledge.
Shadow turned into sun.

I walk out in the sun
I was carried away by pleasing signs:
I went as far as childhood and sands
As far as delightful mistakes
As far as abstract objects
I neared picturesque waters
And trees laden with pears
With an ever-present trunk
I breathed with the wet truth.
My feeling of wonder mingled with the tree.
I perceived I abutted on the throne of God
I felt a bit distraught.
Man goes to seek solace
When he feels crestfallen.
I did too.

I went as far as the table
The yogurt’s taste, the fresh green plants
There was bread to eat with a cup and saucer:
My throat pined for a goblet of vodka.

I returned:
The woman was there at the door
Standing with a body of deadly wounds.
An empty can
Kept paring away
The water's throat.

THE FLOW OF WATER

When knowledge
Still nestled by springs,
Man
Indulged himself in his azure philosophy
In the delicate indolence of a meadow.
His thoughts flew with the bird.
He breathed with trees.
He was submissive to the poppy's conditions.
Intrepid meanings of the waters
Roared in the depths of his speech.
Man
Slept
In the context of the elements
And woke up
In dawning fear.

But sometimes
The strange music of growth
Echoed
In the frail joints of his joys
And dust settled
On his struggling knees.
Then
His creative fingers,
Idled and got lost
In precisely geometrical grief.

THE OLD TALE OF NIGHT

O you lost in the stellar green wonders!
The fig of ignorance
Epitomizes the virgin rocks
The heart of water is pining
For the reflection of a garden
The everyday apple tastes of illusion in the mouth.
O old fear!
My fingers went numb when you came to me.
Tonight
My hands know no fear:
Tonight they pluck fruits
From the branches of myths.
Tonight
Each tree bears
As many leaves as my fears.
Audacious speech thawed in the burning meeting of eyes
O colorful beginnings!
Protect my eyes from the evil magic:
I am still
Dreaming of
Unknown nocturnal blessings.
I am still
Thirsting for
Wavy waters.
My buttons
Look like ancient magic words.
On the meadows
We had our last carnal feast before words began.

In this feast, the music of stars
Fell upon my ears from inside the potteries.
And my eyes reflected the swarms of migrating magicians.

O ancient mirror of narcissus in sorrow!
Ecstasy carried me away.
- To the realm of growth?
- Perhaps

Let us drink water of wisdom when we thirst for speech.

The pure modesty of speech
Flows under the strewn legacy of night:
Before syllables came into being,
The living had their resurrection.
From among the rivals
Arrogant speech cracked my jaws.
Then I, wading knee-high
In pure vegetable silence,
Bathed my hands and face in the sight of objects.
Then, in another season,
My shoes got wet
With the word of dew
Then, I sat down on a rock
And listened to the pebbles migrating past my feet.
Then I perceived
That each branch Escaped the season of my hands.

O counterfeit night!
My kerchief filled with unripe clusters of prudence.

From behind the wall of a deep sleep,
A bird flew out of intimate darkness
And took my kerchief away.
The first pebble of inspiration echoed under my feet.
My blood tenderly hosted the space.
My pulse swam over the elements.

The Address Translation: Maryam Dilmaghani

Another poem By Sohrab Sepehri

Translated by Neima Jahromi

Another poem By Sohrab Sepehri

Translated by Persica Australis

The Lover Is Always Alone

A self-selected anthology of his poems, Hasht Ketab (Eight Books) has been a perennial bestseller ever since it was published in 1976. Karim Emami, the translator of Sepehri’s poems, “The lover is always alone”, states that,

“In the land of poetry, the immortals - Hafez, Saadi, Rumi, Ferdowsi, and Khayyam - always top the list of most frequently reprinted titles, but the modernists are not in this league, except perhaps for Sepehri (1).”

The most avid readers of Sepehri's poems are the younger generation-high school and university students of both sexes. Both men and women graduates look up to Sepehri almost as a spiritual mentor and guide. The number of articles written regularly about him in the popular press is simply staggering. Unlike so many other contemporary Iranian poets, Sepehri does not have a political agenda. Emami states that, “He [Sepehri] is not sloganeer preaching, overtly or covertly, the downfall of the autocratic regime (1)”. He is apolitical. His poetry is a reflection of his deepest personal feelings and reflections on the smallest incidents of his daily life. Sepehri does not use the formal language of Persian literature or formal metrics. His poetic medium is free verse. The vocabulary offers everyday speech! Sepehri’s poems are very simple and understandable. His style of poetry amazes its readers because within the simplicity of his words, he offers so much beauty, and pays so much attention to simple and almost forgotten events that happen around him. Emami states his view on Sepehri’s poetry, “He praises life and God's myriad creations - everything, animate or inanimate, that he encounters under the sun. He is communion with nature, and wants us all to love it and respect its laws. His poems are full of aphorisms that he passes to us as pieces of advice, or as recommendations or even commandments (2)”.

Here are a couple of Sepehri’s poems that people often use as pieces of advice:

• Let's not muddy the water!
• Eyes should be washed to see things in a different way...
• Let's be simple everywhere.

Sepehri demonstrates his skills in his powers of observation, his imagery, and his expression of feeling. A part of his appeal must be that he is not like any other poet. In his own ways, he is unique. Sepehri was born in Kashan in 1928, in the first decade of Reza Shah Pahlavi’s reign and of the rapid modernization of the country. Kashan is located some 250 kilometers (156 miles) south of Tehran, built on the edge of the Kavir, the great salt desert. It is an old city, imbued with age-old traditions of Persian life. When Sohrab had finished 9th grade, he moved on to Tehran to attend a two-year teacher training course. He intended to become a primary school teacher, move back to his town and help support the family. He did so for a while; however, it did not last for more than two years as he then moved back to Tehran, to attend Tehran University's school of fine arts. Emami, translator of “The lover is always alone” states that, “He simply could not suppress his love for painting, which has become an all-consuming passion (3)”. To help support himself while attending the university, he found a job in an oil company, and later on in the public health organization. Emami says, “He was a restless soul and could not stay in one job for long (3).” At the University, he was attracted to the modern art movement, both in his painting and his poetry. The pioneering efforts of Nima Yushij, the father of modern Persian poetry in forging a new and liberated style of poetry appealed to him, and he soon gave up the old style of formal metrics which he had been practicing in Kashan. He went on to publish all the collection of his poems, "Eight Books" in 1976, which took thirty years of his life.

In 1979 he became ill with leukemia, and traveled to England to seek cure, but the treatment proved of no avail, and he eventually died after returning to Iran, in Tehran in the spring of 1980. Sepehri was buried according to his will in the village of Mashhad-e Ardahal, in the vicinity of Kashan. Although, he can no longer continue writing poetry, he is seen as the leader and a mentor to the new generation of Iranians. He is still very much alive within his works which have inspired too many people over the last two decades to convert to the new style of poetry, and to begin a new life style. The poem below, from “The Lover is Always Alone” appears on Sepehri’s gravestone, where he is buried in Kashan, Iran.

The Lover is Always Alone is a collection of Sepehri’s poems translated into English by one of Iran’s finest translators, Karim Emami. The purpose of this book has been to introduce Sepehri’s poems to English speakers. It has also offered a deeper understanding of poems to its bilingual readers. This essay demonstrates the influence of Sepehri as poet, the social signification and it also demonstrates his political life.

Sepehri's poems offer different looks, and yet very simple ones, which separates him from other open-minded poems. He regards the nature phenomena and events which occur everyday and have been considered trivial by all on account of repetition, with a vision full of surprises and wonder. Pirouz Sayar, the author of "paintings and drawings of Sohrab Sepehri", states that, “He gazes at the sun as it rise, at the bird as it sings far away, at a bud which blossoms, at a plant which is growing in the pot, at the life which is going on among the trees in the valley, and the red rose which plunges the onlooker into its enchantment (249)”. Sohrab Sepehri had a significant vision, in both his poetry and painting. Mostafa Valiabdi who has made a movie about the poet’s life states that, “He is one of the few poets in Iran that had looked at West and its culture with open eyes and awareness (5)”. Some poets had rarely traveled outside of Iran and had little idea of the western culture. On the other hand they were some others who converted to the Western culture and changed their entire credos, life style and style of poetry. Sepehri had been inspired by Western countries, India, and Japan, but eventually he would go back to his hometown, Kashan, where his spirits and roots had always been. Sepehri's magnificent vision and poetry had made him more of a world citizen than an Iranian Poet per se. That is the way he introduces himself in the “Water’s footsteps”:

The "Wayfarer" demonstrates Sepehri’s vast vision in his poetry even more, and as a world citizen, someone who would see, notice, and appreciate beauty and art anywhere on the earth. That is a huge part of Sepehri's character and poetry, a restless soul that just wants to live as close as possible to the nature, where he is able to find God. Here is a part from Sepehri’s “Wayfarer”:

Sepehri’s love affair with Kashan and its plains did not keep him from traveling and exploring the world, which inspired his Poetry, painting, and vision toward life. The journey began in 1957, when he departed for France to study lithography, and was enrolled in Paris school of Fine Arts. In the following year, he settled in Rome, Italy for some time and took part in the Bienniel of Venice. He later returned to Iran resumed his work of painting. In the year 1960, he left for Japan to study the technique of wood engraving. During his stay in Japan, he visited several centers of Art, and became familiar with the work of Japanese artists. Thenceforth, Sepehri devoted all his time to creative art, and he held many exhibitions in Iran and abroad. In 1963 he took part in the Biennial of San Paulo in Brazil and a little later a group exhibition of Persian art at the museum of Le Havre, France. In 1964, he traveled to India and paid visits to the art centers of the country. In 1970 he traveled to the United States and during his few months of stay there he participated in a group exhibition in Bridgehampton city, and in 1971 in an individual exhibition in Cyprus Gallery in Paris, he went back to France and Paris at the invitation of the Art International Quarter. In 1976, he participated in the exhibitions of the Persian Contemporary art in the Art Bazaar held in Basel of Switzerland. Pirouz Sayar states that, “Sepehri is an artist who has been profoundly influenced by Oriental intellectual ideas and his particular vision and thought should be evaluated in this context. His deep understanding of the Persian Art and culture, combined with his familiarity with thoughts and art of the Far East and India, resulted in flourishing of his vision in a particular manner (249).”

New generation of Iranians, Sepehri's most avid readers, are more liberal and less prejudice, [old fashion thinkers] than the last generation. They are very eager to explore the world around them, and that leaves no doubt why Sepehri's characteristics in his poetry appeal to them very much. His poetry has become the language of the new generation, a generation that seeks new ideas, the generation that wants a bloodless revolution in many aspects of the old fashioned Persian life. In the last two decades, religion has been ruling Iran in all aspects of social and political life. Iranian youngsters encounter a paradox between their personal life and their social life. With the introduction of computer and internet, a huge wave of western culture has penetrated to Iran; however, the old fashion side of the society seems to remain unchanged. Still people have to fake their religions and beliefs, and there is no tolerance toward people who want to choose a path outside of the religion’s box.

Sepehri’s ideology of religion matches the new generation’s ways of thinking. He believes in faith, dignity, and truthfulness, and yet he is not religious in his poetry. Sepehri's god is not Allah, his god lies by the water, his god is among the trees, his god lives nearby! He creates a free and open environment in his poetry; he gives people the right to doubt anything before believing in it. According to Fahimeh Rastkar, the poet's close friend, “Sohrab was not a religious person, but he would set himself a limit for everything in life based on his own credos and values (8).” This poem, a part of “Water's Footstep”, describes Sepehri's mentality towards religion:

When Sepehri was twenty three years old and had just written his first collection of poems, Iran was a monarchy under Mohammad Reza Pahlavi. The highlight of that era would be the Coup of 1953, an operation planned by CIA to remove Mohammad Mossadegh, prime minister of the time who passed the Oil nationalization act that led to British and Americans losing control of Iran’s oil industry. The coup of 1953 left behind some ugly memories from the American government in Iranian’s minds.

With the United States gaining more control in Middle East, they helped the Shah to re-install himself back into power by creating one of the most tortuous secret polices in the world, Savak.

Many artists and poets expressed their feelings toward the unelected Shah of Iran, Mohammad Reza Pahlavi, and his dictatorship by making their works do the talking. Poets reflected the problems of the society in their poems. They criticised Shah for letting the United States dominate in Iran. However, the society had very little capacity and patience toward those criticisms. Khosrow Golsorkhi, a journalist and a poet, became one of the victims of the government’s intolerance behavior. He was mysteriously killed by the secret police in 1974. Many chose to stay silent and stay away from politics, but others did what they could to better the society. With early efforts of Nima Yushij, Sepehri and his contemporary poets began a new era in modern Persian poetry, which was a dramatic revolution to the Persian literature. Sepehri did not have a political agenda, and he was never interested in getting involved in politics. He would keep himself busy by spending his entire time studying different kinds of arts, painting, and writing poems. This is precisely why he was disparaged by his "political conscious" fellow poets that he paid too much attention to his inner life too little to the social-political circumstances around him. Shamlu, one of Sepehri’s contemporary poets and a very successful one too, believed that poets must reflect their era in their works. “An innocent person is dying nearby, and Sepehri is standing by a tree and saying ‘Don’t muddy the water’, his poems reflect beauty, but that is not enough, beauty is not enough for me (Shamlu 108).” Sepehri’s poems do not reflect an era in time, and it is very hard to be able to recognize a specific period of time in his works. However, he offers innocence, beauty, freedom, purity, love, and faith in his poems. Sepehri’s poems reflect the stages of seeking perfection and ascension in the poet’s life. That is why his poems now stand on the peak of the modern Persian poetry, and have become ever lasting. Most of all, Sohrab Sepehri was a poet of the people.

In conclusion, the staggering number of articles that have been written about Sohrab Sepehri is the symbol of new generation’s attempts to find the ideal ideology and view toward life and to become familiar with who they are. Sepehri lived for fifty two years, and in his prolific life he visited many countries and spent all his times toward his passions, poetry and painting. The collection of his poems, “The Eight Books” is now one of the most popular books in Iran. Sepehri’s vision has been a vital key to his success. Although; he is apolitical and does not reflect his time in his works, the concepts that he demonstrates are truly timeless. He talks about being "simple", having a fresh attitude toward life, and living as close as possible to the nature. The English translation of Sepehri’s poems, “The lover is always alone” is a very successful beginning in introducing his poetry to the world. Hopefully Sepehri's poetry, will one day, become the language of our world, as Emami says, “In the age of rapid travel and communication, books still have their own magic means finding their way around the world (22).” The world that Sepehri lived in twenty seven years ago may have changed, but hope still very much exists. Yes, “One must live, as long as the poppies bloom”, as Sepehri had always said.

Bibliography

• Hasht Ketab (Eight Books) 1976
• The Death of Color 1951
• The Life of Dreams 1953
• Us nil, us a look Was not published until 1977
• Downpour of Sunshine 1958
• East of Sorrow 1961
• The Footsteps of Water 1965
• The Wayfarer 1966
• The Green Space 1967

Works cited

• The Lover Is Always Alone. Trans. Karim Emami. Tehran: Sokhan,
• Sepehri, Sohrab, and Riccardo Zipoli. While poppies bloom: Poems and Panoramas. Trans. Karim Emami. Tehran: Zarrin-o-Simin Books, 2005.
• Bidi, Hamed. "Where Are My Shoes?" While Poppies Bloom. 12 Oct 2006. 24 Oct 2000
• Valiabdi, Mostafa. Hichestan.Tehran: Tiam, 2005.
• Karimi-Hakkak, Ahmad. Hasht Ketab: Professor Hakkak's view on the Sepehri's esthetic vision and significance.United States: Ketabe Gooya, 2005.
• Sepehri, Parvaneh. The Blue Room. Tehran: Gooya, 2003.
• Sepehri, Paridokht. Wherever I am, let me be! Tehran: Peykan, 2005.
• Sayar, Pirouz. Paintings and Drawings Of Sohrab Sepehri. Tehran: Soroush Press, 2002.
• Sepehri, Paridokht. Sohrab, the Migratory Bird. Tehran: Tahouri, 1996.
• Hamid Siahpoush. The Lonely Garden: Sohrab Sepehri's Remembrance. Tehran: Negah, 2003.

Sohrab Sepehri's life timeline

• Born in 1928 – Kashan – Iran
• He hosted a painting exhibition - Tehran 1944
• He published his first poetry book that followed by a few other books in the same year - 1951
• He graduated from the fine arts university with B.A. degree in painting - Tehran – 1953
• He translated some Japanese poetry into Persian and published them in a literary magazine called Sokhan – 1955
• He traveled to Paris and attended the Paris Fine Arts School in lithography – 1957
• He traveled to Tokyo to further his studies in lithography and wood carving – 1960
• On the way back to Iran from Japan , he visited India and became familiar with the ideology of Buddhism – 1961
• He published three books in poetry – 1960
• He traveled to India again and visited several cities and provinces – 1964
• He traveled to Pakistan and Afghanistan 1964
• He traveled to Europe and visited several countries such as Germany,England,France,Spain,the Netherlands,Italy and Austria – 1966
• He published some long poems after he returned to Iran – 1966
• He hosted a painting exhibition in Tehran 1967
• He published another book in poetry 1967
• He traveled to Greece and Egypt – 1974
• He published his final book called ‘Hasht Ketab' (Eight Books), which was the collection of almost all of his published poems in one volume – 1976
• He got blood cancer and traveled to England for treatment – 1978
• Unfortunately, his attempt to defeat cancer brought him no result. He returned to Iran and died in Pars Hospital in Tehran on Monday April 21, 1980.

Akhavan-Saless (1928, Mashhad, Iran — 1990, Tehran, Iran) was a prominent Persian poet. He is one of the pioneers of Free Verse (New Style Poetry) in Persian language.
Akhavan Sales was born in 1928 in Mashhad, Iran. He gave up an interest in music to appease his father. When the government of prime minister Mohammad Mossadegh was toppled, he was imprisoned along with other political activists. His daughter Laleh, was born while he was in prison

.

After his release from prison in 1957, he started work in radio, and soon after was transferred to Khouzestan to work in TV. Later on, he taught literature on radio and TV and at the university. After the 1979 Iranian Revolution he was granted membership to the Iranian Academy of Artists and Writers. In 1981 he was forced to retire from government service without pay. In 1990, following an invitation from the cultural organization in Germany, he traveled abroad for the first time. Few months after his return, he died at Mehr Hospital in Tehran. He is buried on the grounds of the mausoleum of Ferdowsi in Tus

.

Although Akhavan Sales’s poetic career began as early as 1942, he did not acquire the degree of recognition, necessary for breaking into the literary circles of his time until the publication of his third volume of poetry in 1956. Called “Zemestan” (Winter), this volume boosted Sales’s career and placed him among the top runners for the mantle of Nima Yushij. In fact, for many circles, Nader Naderpour and Akhavan Sales were equally recognized as worthy successors of the Bard of Mazandaran

داستان گوجه فرنگی

روزی مرد بیکاری در جست وجوی کار به عنوان" نظافتچی " به شرکت مایکروسافت رفت .مدیر منابع

انسانی با او مصاحبه کرد وسپس برای گرفتن تست او را به شستن زمین گمارد.

پس از اتمام کار مدیر اورااستخدام کرد وبه او گفت : "تو استخدام شدی آدرس پست الکترونیکی ات را به من

تا فرم تقاضانامه وهمین طور تاریخ شروع به کار را برایت بفرستم ."مرد جواب داد :"اما من کامپیوتر وپست

الکترونیکی ندارم " دراین صورت متاسفم .در دنیای امروز چنان چه پست الکترونیکی نداشته باشی به این

معنی است که اصلا وجود نداری .وکسی که وجود ندارد چگونه می تواند شغلی داشته باشد .

مرد مایوس وناامید از آن خارج شد .نمی دانست با تنها دارایی ته جیبش که فقط 10 دلار بود چه کند.با خود

فکری کرد وتصمیم گرفت به سوپر مارکت رفته وبه اندازه 10دلار گوجه فرنگی بخرد .سپس خانه به خانه

در کمتر از 2 ساعت  گوجه فرنگی ها را فروخت .وموفق شد دارایی اش را دو برابر کند .آن روز سه بار این کار را انجام داد وبا

60دلار به خانه بازگشت .در نتیجه مرد متوجه شد که به این طریق نیز می تواند امرار معاش کند .از آن پس

صبح ها زودتر از منزل بیرون می رفت وشب ها دیر تر باز میگشت .به این ترتیب سرمایه اش هر روز 2 یا

3 برابر می شد.در مدت کوتاهی یک گاری خرید .سپس یک وانت وپس از آن تعدادی وسایط نقلیه مخصوص

این کار خریداری کرد . سال ها گذشت آن مرد به یکی از بزرگترین خرده فروش های مواد غذایی در

آمریکا تبدیل شد .بنابراین تصمیم گرفت برای خود وخانواده اش برنامه ریزی کند وفکر کرد بهتر است از

 یک بیمه عمر استفاده کند . به خاطر این به یکی از دفاتر بیمه تلفن کرد ویکی از طرح های آن را انتخاب

 کرد .پس از پایان مکالمه بیمه گر آدرس پست الکترونیکی اورا جویا شد .مرد در پاسخ گفت :"من پست

الکترونیکی ندارم " بیمه گر با کنجکاوی تمام گفت :"خدای من !شما پست الکترونیکی ندارید وبا این وجود

 موفق شده ایدچنان امپراتوری را بنا نهید . آیا می توانید تصور کنید اگر یک آدرس پست الکترونیکی داشتید

چه کار هایی می توانستید بکنید؟!! مرد اندکی تامل کرد وسپس جواب داد:"بله ،حتما الان نظافتچی شرکت مایکرو سافت  بودم !"  

عشق بازی به همین آسانی است ...

که گلی با چشمی

بلبلی با گوشی

رنگ زیبای خزا ن با روحی

نیش زنبور عسل با نوشی

کار همواره باران با دشت

برف با قله کوه

رود با ریشه بید

با د با شاخه وبرگ

ابر عابر با ماه چشمه ای با آهو ،برکه ای با مهتاب

ونسیمی با زلف

دو کبوتر با هم

وشب وروز طبیعت با ما

شاعری با کلمات شیرین

پرسشی از اشکی

وچراغ شب یلدای کسی با شمعی 

ودل آرام تسلا

ومسیحای کسی یا جمعی

عشق بازی به همین آسانی است که دلی را بخری

بفروشی مهری

شادمانی را حراج کنی

رنج ها را تخفیف دهی

مهربانی را ارزانی عالم بکنی

وبپیچی همه را لای احساس حریر

گره عشق به آن ها بزنی

وخداحافظی شادی در آخر روز

ونگهداری یک خاطر خوش تا فردا ......

لشکر گوسفندان که توسط یک شیر اداره می‌شود، می‌تواند لشکر شیران را که توسط یک گوسفند اداره می‌شود، شکست دهد. "نارسیس"

همان چراغ خانه. 

* همسر مطلقه:

لامپ سوخته!

* همسر ایده آل:

چراغ جادو!( هردو افسانه اند!)

شعر مرتبط:
با غول چراغ ، آرزویی بکنید
از او طلب فرشته خویی بکنید
یک دانه بس است زن، مگر نشنیدید
'در مصرف برق صرفه جویی بکنید'؟!

ادمها سه تکه هستند

1- خودمون : اون چیزی که ما از خودمون تصور می کنیم

2- خودشون : اون چیزی که اونها تصور می کنند ما هستیم و یا دوست دارند که باشیم

و

3- من : اون چیزی که من واقعاً هستم 

روزی عده ای دانشمند دور هم جمع شدند تا امتحان هوشی را از چند دیوانه ( نه به دیوانگی من ) بگیرند . سوال اول این بود :

1 ـ در جمله زیر چند غلط املایی وجود دارد ؟

اصب هیوان نجیبی اسط که در ذیر دمش صوراخ اجیبی عسط !

الف ـ ثح غلت    ب ـ چحار غلت   ج ـ حفت غلت   د ـ حشط غلت

ما آدمهای عاقلی هستیم باور نداری ؟؟؟ 

روزی سگی از کنار تعدادی گربه می گذشت وقتی به آنها نزدیک شد دید گربه ها اصلاً متوجه حضور او نشدند و به او اعتنایی نکردند . سگ ایستاد ، بعد از لختی گربه ای بزرگ از میان آنان برخاست و گفت : برادران دعا کنید و هنگامی که دعا کردید باز هم دعا کنید ، بدون شک از اسمان موش خواهد بارید .هنگامی که سگ این حرف را شنید از ته دل خندید و گفت : ای گربه های کور و نادان چه کسی است که نداند ؟ از گذشته ها نوشته اند و گفته اند ، من می دانم و پدران من هم می دانستند که آنچه با دعا و نیایش و ایمان از آسمان می بارد استخوان است نه موش ...

خورشید ،

جاودانه می درخشد در مدار خویش 

ماییم که پا جای پای خود می نهیم 

و غروب میکنیم هر پسین...

آری گلم

                                 دلم

حرمت نگه دار کاین اشک ها

                                                                                    خون بهای عمر رفته من است

                                  "حسین پناهی "

بعد مرگم خاک را در آغوش می گیرم بر بال باد به سفر میروم به دشت های دور دستی که هرگز فکر سفر به آنجا از مخیله ام هم نمی گذشت . به دره هایی تنهاییم به روز ها و شب هایی که توی تابوتم در انتظار شنیدن شیپور بودم ، آری کجاست آن نوای دلنشین ؟ کجاست آن بود و نبود برابر ؟ فکر خودکشی یک لحظه هم دست از سرم بر نمی داره شاید از جون کندنش می ترسم اگه یه مرگ آسون سراغ داشتم حتماً تا حالا کلک کار را کنده بودم ، شاید هم از عذاب  اون دنیا می ترسم . رگ هام متورم شدن تیغ را بو می کشند . بوی خون ، بی حالی ، سر گیچه و بعد فقط سکوت ، سکوت ، سکوت و دیگر هیچ...سلول های مغزم موازی شده اند همه با هم مرگ را فریاد میزنن . می خواهم خودمو راحت کنم .

من نمی توانم با افکارکج و معوج تو بجنگم تو هم نیستی .نیستی برای نیستی . معنای زندگی در جهان ماده. از نیستی نیست متولد می شود . از گندم گندم می روید .و هر چه بکاری همان را برداشت خواهی کرد .

با خود گفتم که چرا چنین شد ؟ این رسم طبیعت است مگر یادم رفته بود که خودم می دانستم دیری نمی پاید و هر چیز پایانی دارد . خدایا به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده ی خود را . اکنون که می نویسم باز هم بر او تکیه می کنم و دل قوی می دارم دانم که هر جوینده را گنجی قرار می دهد همسان نیت و امید کاونده اش .هیچ بر تقدیرش نتازم خوب میدانم که می باید امید بست و دوست داشت من از خود مردم من او را بر خود محیط میدانم میروم تا پای درخت اندیشه و بر هر برگش بنویسم

خدایا تو خود یاریم کن ...

نبود چشماش؟نبود 532؟نبود ارتش؟نبود پیش دانشگاهیش؟نبود خستگیش؟نبود کمردردش؟نبود دندوناش؟نبود کرمانشاه؟نبود نگاهش؟نبود زندگیش؟نبود 120 تا تا کارت؟نبود عطرش؟نبود دلش؟نبود لباش؟نبود سکوتش؟نبود غربتش؟...نبود ؟نبود ؟

نبود نبودش؟؟؟...

الان من تو دستشویی حبس شدم دارم با تو صحبت می کنم ، نمی دونم چند بار این حرفای منو می شنوی نمی دونم چند بار این صدای منو گوش میدی، اما هر بار که گوش میدی فکر کن من همون موقع دارم با هات حرف میزنم، این صدای یک نواز ضبط شده نیست( خنده ای خفه  )  ،فکر کن ،فکر کن هر بار که این نوار را می شنوی من بهت میگم دوستت دارم هر بار که می شنوی میگم من منتظرت می مونم ، آه ، فکر کن هر بار که اینو میشنوی من بهت می گم که تو مرد من میشی من منتظر می مونم تا ، تا آیندمونو با هم بسازیم ، تو برمی گردی و من منتظرتم و دوباره بهت می گم نینی نینی نینی نینی ( خنده ) ، دوستت دارم ، دو تا ...

و من باور کردم ...

24ساعت از زندگی دخترها چگونه می گذرد؟؟؟!!!

5صبح: دیدن رویای شاهزاده سوار بر اسب در خواب…..

6 صبح: در اثر شکست عشقی که در خواب از طرف شاهزاده می خوره از خواب می پره .

7صبح: شروع می کنه به آماده شدن . آخه ساعت 12 ظهر کلاس داره!!!!!!!!

8 صبح: پس از خوردن صبحانه مفصل (علی رغم 18 کیلو اضافه وزن) شروع می کنه به جمع آوری وسایل مورد نیاز: جوراب و مانتو و کیف و لوازم آرایش و لوازم آرایش و لوازم آرایش و لوازم آرایش و…

9صبح: آغاز عملیات حساس زیر سازی بر روی صورت (جهت آرایش)

10 صبح: عملیات زیرسازی و صافکاری و نقاشی همچنان با جدیت ادامه دارد .

11 صبح: عملیات آرایش و نقاشی و لنز کاری و فیشیل و فوشول با موفقیت به پایان می رسد و پس از اینکه دختر خودش رو به مدت نیم ساعت از زوایای مختلف در آیینه بررسی کرد و مامان جون 19 تا عکس از زوایای مختلف ازش گرفت، به امید خدا به سمت دانشگاه میره .

12 ظهر: کلاس شروع شده و دختره وارد کلاس میشه تا یه جای خوب برا خودش بگیره . ( جای خوب تعابیر مختلفی داره . مثلا صندلی بغل دستی پولدارترین پسر دانشگاه - صندلی فیس تو فیس با استاد: در صورتی که استاد کم سن و سال و مجرد باشد و … )

1 ظهر: وسط کلاس موبایل دختر می زنگه و دختر با عجله از کلاس خارج میشه تا جواب منیژه جون رو بده. و منیژه جون بعد از 1.5 ساعت که قضیه خواستگاری دیشبش رو + قضیه شکست عشقی دوست مشترکشون رو براش تعریف کرد گوشی رو قطع می کنه. اما دیگه کلاس تموم شده .

2 ظهر: کلاس تموم شده و دختر مجبوره از یکی از پسرای کلاس جزوه بگیره. توجه داشته باشین دختر نباید از دخترا جزوه بگیره. آخه جزوه دخترا کامل نیست!!!!!!!!!!!

3 ظهر: دختر همچنان در جستجوی کیس مناسب جهت دریافت جزوه!!!!!

4عصر: دختر نا امید در حرکت به سمت خانه.

5 عصر: یکدفعه ماشین همون پسر پولداره که جزوه هاشم خیلی کامله جلوی پای دختره ترمز می کنه و ازش می خواد که برسونتش.

6 عصر: دختر به همراه شاهزاده رویاهاش در کافی شاپ گل زنبق!!! میز دوم. به صرف سیرابی گلاسه.

7 عصر: دختر دیگه باید بره خونه و پسر تا دم خونه می رسونتش.

8 غروب: دختر در حال پیاده شدن از ماشین اون پسره: راستی ببخشید جزوه تون کامله؟؟؟ امروز انقدر از عشق سخن گفتی مجالی برای تبادل جزوه نموند. و جزوه رو از پسر می گیره.

9 شب: دختر در حال چیدن میز شام در خانه سه تا ظرف چینی گل سرخی جهیزیه مامانش رو میشکونه (از عواقب عاشقی)

10شب: دختر در حال تفکر به اینکه ماه عسل با اون پسره کجا برن ؟؟!!؟!؟!؟!؟!

2شب: دختر داره خواب میبینه رفته ماه عسل.

5 صبح: دختره بیدار میشه و میبینه اون پسره sms داده که: برای نامزدم کلی از تو تعریف کردم. خیلی دوست داره امروز با من بیاد دانشگاه ببینتت!!! و امروز دختر باید کمی زودتر به دانشگاه برود. شاید جای مناسب تری در کلاس نصیبش شد!!!!!!!!!!!! !

"مرسی خانوم احمدی"

۲۴ ساعت از زندگی پسرها چگونه می گذرد؟؟؟!!!

8 صبح: تو رخت خواب…..

9 صبح: یکم وول میخوره یه لنگه از پاشو از زیر پتو میده بیرون کفش های مارک دارش هنوز پاشه از پارتی دیشب اومده زحمت در آوردنشم نکشیده….

10 صبح: مامان در و باز میکنه میبینه پسرش خوابه(الهی مادر فدات شه بچه ام تا صبح خونه دوستش کارای پایان نامه اش رو میدیده گناه داره صداش نکنم یکم دیگه بخوابه!)

11 صبح : از جا میپره سمت دستشویی………….(اگه نه که باز خوابه)

12 صبح یا ظهر: موبایلشو میبینه 99 تا میس کال 199 تا اس ام اس سرش گیج میره سونیا - رزا- سارا-بهناز -نازی-ژیلا- الناز- بیتا و………اقدس و شوکت هم آخریاشن اوه باز زنگ میخوره؟ سایلنت بهترین راه حله!

میشه یه ساعت دیگه هم خوابید!

1 ظهر: مامان اومد دم در باز خوابه؟ پسر گلم علی جان بیدار شو مادر لنگه ظهر پاشو ضعف می کنیا! خوشگلم مامانت قوربونه ابروهای شمشیریت بره ….علی جاااااان عللللللللللللی (پتو رو میکشه)….ا…مامان!! بزار بخوابم پاشو دیگه پرتش میکنه

2 ظهر:ماماااااااااااااان …..ناهار

3 ظهر:مامااااان جورابام کو؟

4عصر: مامااااااااااان ….سوییچ؟؟

5 عصر: اولین اتو…(مسافرکشی صلواتی پسرا بیشتر برا ثوابش این عمل انسان دوستانه رو انجام میدن)

6 عصر:به دستور مامان میره دنبال آبجی کوچیکه کلاس زبان البته این کار هم فقط از روی علاقه به خواهر انجام میده نه برای دید زنی چشم ها مثل چراغ پلیس میگرده که کسی از قلم نیوفته البته این کار هم برای نظارت وحس انسان دوستی انجام میده و فقط کافیه یک پسر 10 ساله بیاد بیرون از کلاس خواهر پشت کنکوریشو خفه میکنه که ..آره کلاس مختلطه تو هم این همه کلاس حتما باید بیای اینجا! حالا باشه خونه حسابتو میرسم به لیدا بگو بیاد برسونیمش دیر وقته زشته..(داداش آخه اون که خونه اش 2ساعت با ما فاصله است….امان از این خواهر ها که درد برادراشونو نمی فهمن نمی دونن برادر ضون بیچاره کمک و امداد…)

7 عصر: لیدا خانم شما تشنه تون نیست آبجی؟ تو چی؟ با یه آب زرشک چطورین؟

(زود خودش میخوره دوتا هم میاره میده به خواهرش و لیدا جون سریع راه میوفته یه ترمز شدید که لیدا جان نیازمند به دستمال کاغذی علی آقا هم که نقشه اش گرفت دستمال حاوی شماره موبایل رو تقدیم میکنه ….)با یه عالمه شرمندگی لیدا که خشکش زده ترجیح میده با مانتوش پاک کنه …

8 غروب: دم خونه لیدا و لحظه فراق ….چه زود دیر می شود….!!!

9 شب: آقا این خانم برسونین به این آدرس با آژانس خواهرو پیچوند…..

10شب: یه مهمونی کوچیک طرفای کامرانیه حیلی خلوت فقط از دور شبیه تظاهرات میمونه…

2شب:مادر کجا بودی؟ دلم هزار راه رفت …. چقدر برای پایان نامه ات زحمت میکشی دیگه جون نمونده برات بیا یه لقمه غذا بخور جون بگیری؟ نه مامان خسته ام با لباس تو رختخواب ولو میشه (مادر: الهی مادرت بمیره باز بی غذا خوابید خدا لعنت کنه هر چی دانشگاه بچه های مردم اسیرن برا یه درس هر شب تحقیق!!!)

"مرسی خانوم احمدی"

به سراغ من اگر می آیید ،

                                نرم و آهسته بیایید ؛

                                                    مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من ...

سنگ قبر قدیمی سهراب

سنگ قبر جدید

نام شعر : شاسوسا 

کنار مشتی خاک 
در دور دست خودم ، تنها ، نشسته ام.
نوسان ها خاک شد
و خاک ها از میان انگشتانم لغزید و فرو ریخت.
شبیه هیچ شده ای !
چهره ات را به سردی خاک بسپار.
اوج خودم را گم کرده ام.
می ترسم، از لحظه بعد، و از این پنجره ای که به روی احساسم گشوده شد.
برگی روی فراموشی دستم افتاد: برگ اقاقیا!
بوی ترانه ای گمشده می دهد، بوی لالایی که روی چهره مادرم نوسان می کند.
از پنجره 
غروب را به دیوار کودکی ام تماشا می کنم.
بیهوده بود ، بیهوده بود.
این دیوار ، روی درهای باغ سبز فرو ریخت.
زنجیر طلایی بازی ها ، و دریچه روشن قصه ها ، زیر این آوار رفت.

آن طرف ، سیاهی من پیداست:
روی بام گنبدی کاهگلی ایستاده ام، شبیه غمی .
و نگاهم را در بخار غروب ریخته ام.
روی این پله ها غمی ، تنها، نشست.
در این دهلیزها انتظاری سرگردان بود.
"من" دیرین روی این شبکه های سبز سفالی خاموش شد.
در سایه - آفتاب این درخت اقاقیا، گرفتن خورشید را در ترسی شیرین تماشا کرد.
خورشید ، در پنجره می سوزد.
پنجره لبریز برگ ها شد.
با برگی لغزیدم.
پیوند رشته ها با من نیست.
من هوای خودم را می نوشم
و در دور دست خودم ، تنها ، نشسته ام.
انگشتم خاک ها را زیر و رو می کند
و تصویر ها را بهم می پاشد، می لغزد، خوابش می برد.
تصویری می کشد، تصویری سبز: شاخه ها ، برگ ها.
روی باغ های روشن پرواز می کنم.
چشمانم لبریز علف ها می شود
و تپش هایم با شاخ و برگ ها می آمیزد.
می پرم ، می پرم.
روی دشتی دور افتاده 
آفتاب ، بال هایم را می سوزاند ، و من در نفرت بیداری به خاک می افتم.
کسی روی خاکستر بال هایم راه می رود.
دستی روی پیشانی ام کشیده شد، من سایه شدم:
"شاسوسا" تو هستی؟
دیر کردی:
از لالایی کودکی ، تا خیرگی این آفتاب ، انتظار ترا داشتم.
در شب سبز شبکه ها صدایت زدم، در سحر رودخانه، در آفتاب مرمرها.
و در این عطش تاریکی صدایت می زنم : "شاسوسا"! این دشت آفتابی را شب کن
تا من، راه گمشده ای را پیدا کنم، و در جاپای خودم خاموش شوم.
"شاسوسا"، وزش سیاه و برهنه!
خاک زندگی ام را فراگیر.
لب هایش از سکوت بود.
انگشتش به هیچ سو لغزید.
ناگهان ، طرح چهره اش از هم پاشید ، و غبارش را باد برد.
رووی علف های اشک آلود براه افتاده ام.
خوابی را میان این علف ها گم کرده ام.
دست هایم پر از بیهودگی جست و جوهاست.
"من" دیرین ، تنها، در این دشت ها پرسه زد.
هنگامی که مرد
رویای شبکه ها ، و بوی اقاقیا میان انگشتانش بود.
روی غمی راه افتادم.
به شبی نزدیکم، سیاهی من پیداست:
در شب "آن روزها" فانوس گرفته ام.
درخت اقاقیا در روشنی فانوس ایستاده .
برگ هایش خوابیده اند، شبیه لالایی شده اند.
مادرم را می شنوم.
خورشید ، با پنجره آمیخته.
زمزمه مادرم به آهنگ جنبش برگ هاست.
گهواره ای نوسان می کند.
پشت این دیوار، کتیبه ای می تراشند.
می شنوی؟
میان دو لحظه پوچ ، در آمد و رفتم.
انگار دری به سردی خاک باز کردم:
گورستان به زندگی ام تابید.
بازی های کودکی ام ، روی این سنگ های سیاه پلاسیدند.
سنگ ها را می شنوم: ابدیت غم.
کنار قبر، انتظار چه بیهوده است.
"شاسوسا" روی مرمر سیاهی روییده بود:
"شاسوسا" ، شبیه تاریک من!
به آفتاب آلوده ام.
تاریکم کن، تاریک تاریک، شب اندامت را در من ریز.
دستم را ببین: راه زندگی ام در تو خاموش می شود.
راهی در تهی ، سفری به تاریکی:
صدای زنگ قافله را می شنوی؟
با مشتی کابوس هم سفر شده ام.
راه از شب آغاز شد، به آفتاب رسید، و اکنون از مرز تاریکی 
می گذرد.
قافله از رودی کم ژرفا گذشت.
سپیده دم روی موج ها ریخت.
چهره ای در آب نقره گون به مرگ می خندد:
"شاسوسا"! "شاسوسا"!
در مه تصویر ها، قبر ها نفس می کشند.
لبخند "شاسوسا" به خاک می ریزد
و انگشتش جای گمشده ای را نشان می دهد: کتیبه ای !
سنگ نوسان می کند.
گل های اقاقیا در لالایی مادرم میشکفد: ابدیت در شاخه هاست.
کنار مشتی خاک 
در دور دست خودم ، تنها ، نشسته ام.
برگ ها روی احساسم می لغزند.