ما آدمها ابله ترین موجودات روی زمینیم. به خر نگاه کن ، با تمامی خریتش می فهمد که هر علفی را که نزدیک تر است را بجود و نرود روی قله قاف به دنبال علفی بگردد که بوی بودا بدهد و آن وقت دیگر لازم ندارد برود book of awakening دالایی لاما را بخواند تا با فلسفه بودا آشنا شود برای چریدن علف های هیمالیا . اما ما آدم ها همیشه چشم به جلو داریم اگر چه عقلمان فراتر از سر دماغمان نمی رود ، چشمانمان همواره افق های دور دست را با حرص و ولعی تمام ناشدنی می پویند تا شاید بچه شان چشم آبی در آید نه مثل من چشم قهوه ای . و همیشه از سرزمینی نادیده قصه هایی شگفت آور تعریف می کنیم و بساط آینده را بر اساس ابهامات و ایهاماتی که در سر پرورانیده ایم بر دوش می گیریم و پیش می رویم و در افق ناپدید می شویم و این داستان را پسرانمان و پسران پسرانمان و آنها نیز برای فرزندان خود پشت به پشت و سینه به سینه نقل میکنند ـ راستی فکر نمی کنی راست می گویند که انسان از نسل میمون است ؟؟؟
